در اپرای «زن‌ها همگی همان‌گونه رفتار می‌کنند»، اثر کمدی و تلخ موتسارت و دا پونته درباره هوس، وفاداری و خیانت، چه کسی عاشق چه کسی است؟ یا آیا سردرگمی‌هایی که شخصیت‌های اصلی برای یکدیگر ایجاد می‌کنند باعث شده که با وجود دوئت‌های عاشقانه صمیمانه و کمدی ظاهراً پرجنب‌وجوش، دیگر هیچ چیز درست پیش نرود و فرسایش عاطفی جایگزین احساسات واقعی شود؟ این اثر یک شاهکار بی‌زمان و پر از پرسش‌هایی است که همه ما را تحت تاثیر قرار می‌دهد. مایکل هانکه، کارگردان برنده جایزه اسکار، یک بار گفت که او صرفاً دقیق عمل می‌کند و نمی‌خواهد واقعیت را تحریف کند. او در دومین کارگردانی اپرای خود پس از دون جووانی در سال ۲۰۰۶، تصویری را ارائه می‌دهد که شبکه آرته آن را «نگاهی ناامیدانه به عشق در تفسیری واقع‌گرایانه و بسیار سرد» توصیف کرده است.

در دهه شصت میلادی، فیلم‌ساز سوئدی اینگمار برگمان (۱۹۱۸-۲۰۰۷) خانه‌ای در جزیره دورافتاده فارو واقع در دریای بالتیک ساخت و استکهلم را برای زندگی در آنجا ترک کرد. پس از مرگ او، این خانه حفظ شد. گروهی از علاقه‌مندان بسیار ویژه سینما از سراسر جهان به فارو سفر می‌کنند تا به دنبال این نابغه و میراث او بگردند. (نسخه‌ای خلاصه شده از مستند ویدئوی برگمان، ۲۰۱۲.)